ik dacht dat ik vastgelopen was

in wat als modder aan mijn voeten voelde

natgeregend door

tranen van verdriet.

Als ik dan uitgenodigd word

om met een open blik te kijken en

door een venster in de toekomst te blikken

zie ik een licht landschap

en ik voel me lichtvoetig daarin bewegen.

Ik ontdek dat ik niet vooruit ga en

mijn hele zware lijf mee neem maar

door mijn hoofd te draaien en

vanuit een ander perspectief door mezelf heen kijk

als door een venster

en daar de lichtheid zie.

Dankbaar herken ik: het is nog in mij,

al was ik de verbinding even kwijt.

https://taalvanmijnhart.nl/portfolio

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *